Een dagje rust... ??????

Voor Thomas en mezelf was het de eerste dag zonder vooraf vastliggend programma. Dat betekende dus voor de eerste keer eens uitslapen en heerlijk rustig ons ontbijt nemen.

Leen wilde natuurlijk de stad in om te shoppen (alweer, zucht...). BTW, We zitten nu in de op 1 na grootste stad van Thailand, 1 miljoen inwoners. Bangkok, uiteraard de grootste stad heeft maar liefst 13 miljoen inwoners! Dit wil zeggen: in Bangkok alleen wonen er meer mensen dan er inwoners in Belgie zijn... Het geeft te denken.

Chiang Mai is wat mij betreft veel gezelliger dan Bangkok (da's ook niet moeilijk eigenlijk). Het is veel groener en je krijgt er meer het vakantiegevoel. Bangkok is een wereldstad... Ik voel me alleszins hier veel meer op mijn gemak. Voor Leen valt Chiang Mai wel wat tegen, zij had hiervan hoog gespannen verwachtingen die niet ingelost worden.



Terug naar vandaag... Leen wilde dus shoppen en ik wilde eigenlijk toch wel graag naar de Doi Suthep. Dit is een hoge berg (ik dacht de hoogste, maar misschien is er nog een hogere, 1 van 2700m) waar op de top een hele mooie tempel staat. Thomas is tempelmoe en had geen zin om mee te gaan. Gelukkig voor mij had Eva echter hetzelfde idee als ik (en Koen volgt Eva natuurlijk automatisch ;-) ) zodat ik samen met Eva en Koen op eigen houtje naar de Doi Suthep ben geweest.
Deze uitstap was ook mogelijk met onze touroperator, maar had dan bijna 3x zoveel gekost. We zijn alledrie erg in onze nopjes dat we dit vandaag ondernomen hebben, want het was echt de moeite waard, niet alleen de tempel, maar zeker ook het uitzicht op Chiang Mai van bovenop de berg!

< >


Leen en Thomas zijn samen de stad ingetrokken en Thomas heeft ervoor gezorgd dat Leen een kleed op maat heeft laten maken (lol!). Dit kan ze over 1,5 uur gaan afhalen. Ik ben erg benieuwd...
Een uurtje later kunnen de jongens hun kostuum afhalen. Ik begin me lichtelijk zorgen te maken hoe we al die spullen verder op onze rondreis moeten meezeulen, want onze valiezen zijn nu al nog nauwelijks dicht te krijgen...

(Thomas zit hier naast mij en heeft zo zijn bedenkingen bij het woord 'lichtelijk', hij vindt dat het 'zwaar' moet zijn...)

Voor wie zich afvraagt of ik dan niets koop... Gisteren hebben we o.a. een edelstenengallerij bezocht en iets later op de dag nog een winkel met edelstenen en vooral veel jade... Daar heb ik een prachtig boeddhabeeldje gezien, niet in groene jade, maar in roosachtige jade (vandaag in een andere jade fabriek gehoord dat die jade uit Birma komt en nog kostbaarder is dan de groene). Het was een soort half verheven beeldhouwwerkje uit een relatief groot stuk jade en met een lamp erachter was het werkelijk wondermooi. De prijs was minder mooi helaas... 35800 baht (dit is ongeveer hetzelfde als oude Belgische franken, dus om en bij de 800 euro. Na verloop van tijd kon ik het krijgen voor 420 euro, nog altijd heel veel geld en ik ben nu eenmaal iemand die geen dingen in een opwelling doet... Wie zegt dat dat ding dat geld echt waard was? Ik zou wel een echtheidscertificaat krijgen, maar dan nog... Te veel risico dus, ook met het gedacht aan iets van zoveel waarde de rest van de reis mee te moeten nemen. Dus ik heb het niet gekocht, maar het ding staat op mijn netvlies gebrand... dit was echt een bijzonder ding dat een speciaal gevoel gaf en ik vond het toch zo mooi... Overigens wordt deze wit-rose jade, de lucky stone genoemd, en iets wat geluk brengt zou ik best kunnen gebruiken na de voorbije jaren... Soit... het zal een bijzondere herinnering blijven...