Drukke dag in Kanchanaburi

Eergisteren was het een heel vermoeiende dag. We waren de hele dag onderweg van Mae Hong Son naar Kanchanaburi. Doordat we vrij laat toegekomen zijn, was er enkel tijd om nog snel iets te eten in het prachtige hotel en nadien zijn we onmiddellijk ons bedje ingekropen. Er stond namelijk een zware dag op ons te wachten.

Die zware dag was dus gisteren. Op het programma stonden een stukje oorlogsgeschiedenis (de Dodenspoorweg en een kamp van krijgsgevangenen), een bezoek en lunch in een nationaal park en tenslotte gingen we nog een Cambodiaanse tempel bezoeken.

Van op school kennen we vaak enkel de gebeurtenissen die zich in eigen land tijdens de tweede wereldoorlog hebben afgespeeld. Zoals het woord het reeds zegt, zijn wereldoorlogen echter over de grenzen heen. Op hetzelfde moment werd er dus ook gevochten hier in Thailand.

Zoals bij ons de Duitsers imperiale dromen hadden, waren het hun bondgenoten in Azië, de Japanners, die hun rijk wilden uitbreiden tot en met Indië. Op hun weg moesten ze onder andere door Thailand, wiens leger veel minder goed uitgerust was. Hierdoor gaven ze zich na één dag over. Het volgende land op hun weg naar Indië was het voormalige Birma. Om hun troepen in Birma te bevoorraden was het van strategisch belang dat ze goed transport hadden. Eerst werden de troepen bevoorraad via de zee, maar de Japanners besloten om een spoorweg dwars door Thailand aan te leggen om de bevoorrading te verbeteren. Deze spoorweg werd door krijgsgevangenen (Engelsen, Nederlanders, Australiërs en Amerikanen) en Thaïse gerekruteerden aangelegd, dwars door de jungle heen. Er moesten een aantal hindernissen overwonnen worden. De brug over de River Kwai en Hellfire Pass, die we bezochten, zijn daar voorbeelden van.

Het gebied werd in die tijd geteisterd door veel ziektes die eigen zijn aan de jungle, zoals malaria en cholera. Samen met mensonwaardige omstandigheden, waarin de arbeiders moesten leven, leidde dit tot een ongelooflijk groot aantal doden. Er kwamen ongeveer 12.500 krijgsgevangenen om het leven en 80.000 Thaïse arbeiders. Volgens de Japanse ingenieurs zou de spoorweg in zeven jaar gebouwd kunnen worden. Door dwangarbeid werd de klus echter geklaard in zeventien maanden. Ze zou daarna echter niet veel meer dan een paar jaar in gebruik zijn. Door de vele doden die er bij de bouw vielen, zegt men wel eens dat er onder elke dwarsligger van de spoorweg een dode ligt.

Van de dodenspoorweg bezochten we eerst een reconstructie van een krijgsgevangenenkamp. In het kamp hingen tekeningen en brieven van krijgsgevangen op. Hierdoor konden we ons een menselijker beeld van hun situatie vormen. Daarna bezochten we de brug zelf. Vervolgens ging het met de bus naar Hellfire Pass. Dit is een stuk van de spoorweg waar men zich met houwelen en dynamiet een weg door de rotsen moest banen. We konden een wandeling maken door de kloof. Hier en daar zagen we zelfs nog boorkoppen in de rotsen zitten. Door het zien van dergelijke zaken, wordt de geschiedenis ineens veel tastbaarder. Na onze wandeling brachten we een bezoek aan het museum, waar we onder andere twee aangrijpende filmpjes te zien kregen. Eva heeft hier ook een DVD met de documentaire gekocht. Deze zal zeker van pas komen als ze het in haar klasje over de oorlog heeft.

Deze voormiddag was toch wel heel zwaar voor een vakantie. Nog steeds onder de indruk, bracht de bus ons naar een prachtig nationaal park. In een mooie exotische omgeving konden we genieten van ons middagmaal. Het was een lunch zoals we er niet veel zullen meemaken. Ons eten werd immers geserveerd op een drijvend restaurant. We werden voortgetrokken over de rivier tot bij een aantal watervallen, waar de liefhebbers onder ons een verfrissende duik konden nemen.

Het was de bedoeling om daarna de trein over een stukje van de Dodenspoorweg te nemen. Toen we aankwamen, was de trein reeds tien minuten vertrokken. Jammer, want dit had zeker een bijzondere ervaring geweest. In de plaats hiervan bracht de bus ons terug naar een plaats waar we aapjes op de weg gezien hadden. We konden hen iets geven om te eten en ondertussen foto’s maken.

Tot slot werd de dag afgesloten met een bezoek aan een Cambodiaanse tempel. De ruïne die overgebleven is, is reeds zevenhonderd jaar oud. De stenen die gebruikt werden, zijn anders dan bij andere tempels. Het is lavasteen en ook het Boeddhabeeld dat we te zien kregen, zag er anders uit. Ook hier lag de tempel in het midden van een prachtige natuur.

Het was vandaag Koen zijn verjaardag. En met alles wat we vandaag gezien hebben, is het zeker één om nooit te vergeten. ‘s Avonds zijn we ook nog allemaal samen iets gaan eten in één van de restaurants van het hotel. Het was lekker, maar vooral heel gezellig. We waren wel wat moe en we waren allemaal blij wanneer we in ons bedje lagen.

Vandaag stond er nog niets gepland en we konden dus eens uitslapen. We zullen van de tijd gebruik maken om nog eens over de brug over de River Kwai (deze ligt vlakbij ons hotel) naar de andere kant van de rivier te gaan. Voor de rest zullen we genieten van het hotel en zijn prachtige omgeving. Er staat ook nog een leuke verrassing op ons te wachten. In de late namiddag gaan we namelijk de olifanten een bad geven (en zij waarschijnlijk ook aan ons :o) ). Er staan ginder ook nog andere dingen te gebeuren, maar daar horen jullie morgen waarschijnlijk meer over.

Morgen moeten we vroeg uit de veren, want we vertrekken naar onze laatste stop: de strandbestemming in Phuket. Dat wordt een halve dag reizen.

Tot dan!


Kusjes,

Eva en Koen