Vanuit Kanchanaburi

De rondreis zit er eigenlijk op. Morgen vertrekken we (heel vroeg) naar Phuket. Het is ongelooflijk hoe snel deze 2 weken voorbij zijn gegaan.

Dit IS zeker weten de reis van mijn leven. Wat ben ik blij dat ik na al het getwijfel en geaarzel op dat ene moment toch de telefoon genomen heb, Nadine gebeld heb op haar werk en gezegd heb 'GO'. Het doorslaggevende element was op dat ogenblik dat als ik ooit een dergelijke reis met al mijn kinderen wilde doen, dat NU het moment was. Omdat ze dat alledrie nu nog graag wilden doen en dat volgend jaar of later dit misschien al heel anders zou liggen.

Overigens is het stilaan duidelijk dat Leen in de tussentijd tussen reis boeken en vertrek, iemand heeft leren kennen en dat zij vaak met haar gedachten 'ergens anders' zit. Toch hoop ik dat deze reis ook voor haar onvergetelijk zal zijn. Dat het dat is voor Koen, Eva en Thomas is wel zeker. We genieten allemaal heel erg.

Gisteren was in feite onze laatste uitstap van de rondreis (de dag daarvoor was een hele dag reizen van Mae Hong Son naar Kanchanaburi). Een uitstap met als kernthema de dodenspoorweg aangelegd door krijgsgevangenen in WOII. Bijzonder indrukwekkend.
In de jaren 30 waren de Japanners begonnen aan hun verovering van Azie. Ze wilden doordringen naar India en wilden dat doen via land. Daarom moest een spoorweg van 415km aangelegd worden die Maleisie met Birma zou verbinden, dwars door Thailand dus, door onherbergzaam gebied, dwars door bergen heen en over rivieren. Ingenieurs hadden berekend dat die aanleg 7 jaar zou duren. De Jappen gebruikten echter om en bij de 18000 krijgsgevangenen van de Westerse landen die actief waren in de reeds bezette gebieden, te weten Nederlanders, Britten, Amerikanen en Australiers. Daarnaast ronselden ze ook nog 200000 Aziaten op valse gronden. De spoorweg werd afgewerkt in 17 maand. De mensen moesten 18u per dag in de hitte en in onmenselijke omstandigheden werken. Voor elke dwarsligger van het spoor viel er 1 dode... Dit is weer eens een voorbeeld van de gruwel van oorlog. De spoorweg is uiteindelijk 20 maand gebruikt geweest...
In het museum dat we bezocht hebben, wordt het hele verhaal gedaan aan de hand van foto's en tekeningen gemaakt door een van de gevangenen. Ook zijn er tal van krantenartikelen uit Nederlandse kranten, dus gemakkelijk voor ons om lezen...

Een restant van de spoorweg is onder andere de wereldberoemde brug over de River Kwai. Ons hotel ligt hier op een paar honderd meter vandaan. Ik ben de brug overgestoken om dit internetcafe te kunnen bereiken.
We bezochten ook de graven van de omgekomen krijgsgevangenen. Een terrein vergelijkbaar met de kerkhoven in de westhoek met de gesneuvelden van de eerste wereldoorlog.



Wederom een prachtige omgeving is het hier. 's Middags kregen we de lunch op een vlot dat voortgetrokken werd door een bootje over de rivier. Er werd gestopt aan een waterval en dat betekende veel waterpret.

Vanavond gaan we olifanten wassen en dan is ons verblijf hier ook alweer ten einde. De volgende dagen in Phuket kunnen we gebruiken om te bekomen, te genieten van zee, zon en strand en ook om misschien een poging te wagen om alle indrukken van deze reis op een rijtje te zetten. Het zal geen kleine klus zijn. Ik alleen heb al om en bij de 1300 foto's. Daar komen nog eens de foto's van Koen en Leen bij... Het wordt een hele opgave voor wie al onze foto's zou willen bekijken!